No 1863 Rosalía de Castro escribía o que viveu en Muxía na Romaría da Barca na sua primeira gran obra “Cantares Gallegos”, e nél ía un poema que perdura e do que nos lembramos cada Sábado da Barca e que foi citado e cantado por milleiros de persoas e que se vive cada ano na Romaría da Barca a que siguen chegando milleiros de persoas en todo tipo de medios facéndoa cada ano máis GRANDE…
¡Virxe da Barca bendita,
reina da nosa Galicia,
a máis garrida ruliña
que o sol aluma na terra!
¡Viva o sábado da Barca,
sábado da Barca viva!
Coma o sábado da Barca
non o vin en toda a vida.
Camiñiños da romaxe,
quen vos puidera andar agora,
que vos anda a romeiriña
cunha coroa de rosas!
Non choran os meus olliños
cando me vou da romaxe,
quen ten prazer na romaxe
non ten pracer en ningunha parte.
As nenas van de paseo,
todas van moi ben compostas,
levan mantelos de seda
e manteis de rica grola.
E mais os mozos que as miran,
quedan toliños con elas;
todos queren ser seus novios,
todos lles din cousas novas.
—Ai, neniña, se viñeras
a bailar onda a miña,
había darche unha liga
de seda da máis garrida.
—Non quero ligas de seda,
nin tampouco de estameña,
que quero ser romeiriña
e traer saia de estopa.
¡Viva o sábado da Barca,
sábado da Barca viva!
Coma o sábado da Barca
non o vin en toda a vida.
Rosalía de Castro
-Foto e texto : Xosé Búa “Pirata”